rozwiń menu główne

Pochodzenie więźniów

Na Majdanku więziono ogółem około 150 tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci różnych narodowości. W pierwszym okresie istnienia obozu większość osadzonych stanowili jeńcy sowieccy wykorzystywani jako siła robocza. Masowo ginęli oni w obozie na skutek prymitywnych warunków bytowych, epidemii tyfusu oraz brutalnego traktowania ze strony załogi.

Pod koniec 1941 r. zaczęto zwozić tu Żydów oraz Polaków z Lublina i okolic, a także więźniów z obozów położonych na terenie Rzeszy: Polaków, Niemców i Czechów.

Od wiosny 1942 r. na Majdanek kierowano liczne transporty Żydów, głównie ze Słowacji, ale także z Protektoratu Czech i Moraw, Niemiec oraz Żydów polskich z Lubelszczyzny. Dla Żydów KL Lublin stał się miejscem realizacji nazistowskiego planu fizycznej likwidacji, początkowo przez wyniszczające warunki i pracę ponad siły, później także poprzez masowe uśmiercanie.

W tym czasie w obozie osadzano karnie Polaków – zakładników aresztowanych za sabotaż zarządzeń okupanta lub pomoc partyzantom.

Od początku 1943 r. na Majdanek kierowano Polaków z więzień z Radomia, Kielc, Częstochowy, Pawiaka, Lwowa i Lublina, aresztowanych najczęściej za działalność w ruchu oporu. Część Polaków umieszczonych w KL Lublin ujęto w łapankach.

Od wiosny tego roku zaczęto wysyłać na Majdanek w ramach akcji pacyfikacyjnych rodziny nieżydowskie z dziećmi z Białorusi. Dla tych osób KL Lublin pełnił funkcję obozu przejściowego na drodze do innych obozów w Rzeszy.

Od wiosny 1943 r. kierowano do obozu Żydów z likwidowanych gett: warszawskiego (od końca kwietnia 1943 r.) i białostockiego (w sierpniu 1943 r.).

Od maja 1943 r. na Majdanku przetrzymywano również inwalidów – byłych żołnierzy Armii Czerwonej, którzy stracili zdrowie pracując dla Niemców jako jeńcy wojenni lub po dezercji z własnych szeregów.

Rodziny z pacyfikowanych terenów Zamojszczyzny kierowano na Majdanek od lata 1943 r. Dla nich był to obóz przejściowy, z którego wysyłano ich na przymusowe roboty do Rzeszy lub zwalniano.

Od grudnia 1943 r. do KL Lublin deportowano więźniów wycieńczonych pracą w innych obozach. Transporty z około 7000 chorych na przełomie 1943 i 1944 r. spowodowały, że Majdanek stał się miejscem osadzenia więźniów kilkunastu narodowości. Oprócz Polaków i obywateli ZSRR znajdowali się tu m.in. Niemcy, Francuzi, Włosi oraz Holendrzy. Były to osoby w stanie skrajnego wyczerpania fizycznego i nieuleczalnie chore.

W maju 1943 r. utworzono na V polu więźniarskim obóz pracy nadzorowany przez Wehrmacht. Osadzono w nim około 2000 mieszkańców podlubelskich wsi, m.in. Piask, Lubartowa i Kurowa. Ich zadaniem była budowa fortyfikacji na rogatkach Lublina.

Już po likwidacji KL Lublin, w sierpniu 1944 r., NKWD utworzyło na III polu więźniarskim obóz, w którym osadzono zdekonspirowanych żołnierzy Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich.

Społeczności

Newsletter

polski

english