rozwiń menu główne

Rewir - szpital obozowy

Od końca 1941 r. kierowano na Majdanek więźniów-lekarzy z innych obozów koncentracyjnych. Od lutego 1942 r. powierzono im prace nad stworzeniem rewiru, szpitala obozowego. W miarę rozrostu Majdanka i rozszerzania się epidemii tyfusu w pierwszym kwartale 1943 r. utworzono filie rewiru na każdym polu.

Budynki rewiru mieściły ok. 200 chorych i niewiele różniły się od baraków, w których mieszkali więźniowie.

Rewir dla kobiet, zorganizowany na V polu, w pierwszych miesiącach 1943 r., objął początkowo jeden, a w kwietniu cztery bloki. Po przeniesieniu więźniarek na I pole, szpital przejął wszystkie baraki po rewirze męskim.

Ze względu na brak lekarstw i możliwości diagnostyki rewir nie zapewniał niemal żadnych warunków leczenia. Posłania nie posiadały żadnej bielizny pościelowej, jedynie sienniki i zagłówki wypychane wiórami oraz koce. Warunki higieniczne i żywieniowe były identyczne jak w pozostałych barakach więźniarskich. Chorzy przebywający w rewirze byli natomiast zwalniani z obowiązku pracy i stania na wielogodzinnych apelach.

Szpitale podlegały lekarzowi obozowemu SS (Lagerarzt), który jako kierownik Oddziału V był odpowiedzialny za opiekę lekarską w całym obozie.

Właściwą opiekę nad chorymi we wszystkich rewirach sprawowali więźniowie: lekarze, sanitariusze i pielęgniarze zwani kalifaktorami. Na czele tego personelu sanitarnego stał rewirkapo.

Na Majdanku podobnie jak w innych obozach, najczęstszym schorzeniem zakaźnym był tyfus plamisty. Przyczyną dużej śmiertelności była także choroba głodowa powodująca skrajne wyniszczenie organizmu i brak odporności na infekcje. Oprócz tego do najczęstszych obozowych chorób należały: świerzb, zapalenie nerek i pęcherza, gruźlica, róża przyranna, rumień guzowaty, odmrożenia, porażenie słoneczne, czyraki, flegmony, awitaminoza oraz szkorbut.

Społeczności

Newsletter

polski

english