rozwiń menu główne

Warunki bytowe

Majdanek uchodził za jeden z najbardziej prymitywnych obozów, w którym panowały katastrofalne warunki bytowe. Drewniane baraki, zwłaszcza typu stajennego, nie chroniły więźniów przed warunkami atmosferycznymi. Zimą do baraków wstawiano dwa niewielkie piecyki, które nie były w stanie ogrzać tak dużych i nieszczelnych pomieszczeń.

Jeszcze na początku 1943 r. więźniów umieszczano w niewykończonych barakach bez szyb w oknach i podstawowych sprzętów. Zanim zamontowano prycze oraz wydano sienniki, osadzeni spali na podłodze.

W baraku przeznaczonym na 150–250 osób zwykle umieszczano znacznie więcej ludzi. W okresie największego przepełnienia obozu ich liczba dochodziła do 1000 osób.

Baraki pozbawione były kanalizacji. Do wiosny 1943 r. nie posiadały żadnych urządzeń sanitarnych. Brak wody uniemożliwiał zachowanie higieny. Więźniom nie wolno było posiadać żadnych środków czystości. Brakowało instalacji sanitarnych. W ciągu dnia rolę latryny spełniały doły kloaczne, pozbawione jakiejkolwiek osłony. W nocy, ponieważ nie wolno było opuszczać baraków, potrzeby fizjologiczne załatwiano do dużych drewnianych pojemników. Były one z reguły przepełnione i wydzielały straszliwy fetor, co było tym bardziej dotkliwe, że okna pozostawały zamknięte nawet w czasie upałów.

Utrapieniem dla więźniów była także plaga insektów roznoszących zarazki.

Społeczności

polski

english