Jadwiga Ankiewicz. Rok pamięci

Jadwiga Ankiewicz urodziła się 11 września 1926 r. w Warszawie. Była drugą córką Stefana i Barbary Ankiewiczów. Dorastała w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych. Jej ojciec, były legionista, walczył przeciwko bolszewikom w 1920 r. Jego postawa stanowiła dla Jadwigi i jej starszej siostry, Marii Haliny, ważny wzór do naśladowania.

Jadwiga była opiekuńczą, odważną i ciekawą świata dziewczyną. Interesowała się językiem polskim, literaturą, geografią oraz sportem. Lubiła grać w piłkę nożną i pływać. Miała również zdolności plastyczne. Organizowała i reżyserowała rodzinne przedstawienia, do których projektowała i wykonywała kostiumy. W latach 1933-1940 uczęszczała do Publicznej Szkoły Powszechnej nr 105 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego  przy ul. Czerniakowskiej 128 w Warszawie.

Jej młodość przerwała II wojna światowa. 15 stycznia 1943 r., w wieku zaledwie 16 lat, została ujęta podczas ulicznej łapanki w Warszawie. Po krótkim pobycie w więzieniu gestapo na Pawiaku, przetransportowano ją do obozu koncentracyjnego na Majdanku w Lublinie. Pracowała między innymi w obozowej pralni, położonej w bezpośrednim sąsiedztwie starego krematorium. Była świadkiem tragicznych wydarzeń, w tym przybycia transportów ludności żydowskiej deportowanej z getta warszawskiego.

To właśnie w obozie na Majdanku Jadwiga stworzyła niezwykłe świadectwo. Dziewczyna potajemnie prowadziła dziennik, w którym niemal każdego dnia zapisywała swoje przeżycia i obserwacje. Po zwolnieniu z obozu 17 maja 1943 r. zdołała wynieść zeszyt z zapiskami, ukrywając go pod podszewką kurtki. Jej Dziennik pozostaje jednym z najcenniejszych osobistych świadectw pozostawionych przez więźniów KL Lublin i pozwala spojrzeć na historię obozu z perspektywy nastolatki.

Po powrocie do Warszawy Jadwiga zaangażowała się w działalność konspiracyjną jako łączniczka Szarych Szeregów. 30 stycznia 1944 r. w niewyjaśnionych okolicznościach została zastrzelona przez Niemców na jednej z warszawskich ulic. Miała niewiele ponad 17 lat.