Utworzenie getta na Majdanie Tatarskim i pierwsza selekcja Żydów w KL Lublin

Zanim 19 kwietnia zamknięto w getcie wtórnym około 8 tys. Żydów, to zaledwie kilka dni wcześniej przesiedlono stąd do miasta mieszkających tam kilkuset Polaków. Jego granice, otoczone drutem kolczastym, wyznaczały ulice Majdanek, Majdan Tatarski i Gromadzka, przy której znajdowała się jedyna brama wejściowa, strzeżona przez niemieckich żandarmów, polskich policjantów granatowych i policjantów żydowskich. Z kolei przy położonej wewnątrz ulicy Rolnej usytuowano najważniejsze instytucje getta. Zgodnie z zarządzeniem władz mogli w nim przebywać wyłącznie Żydzi posiadający dokument legalizujący ich pobyt (J-Ausweis), a więc członkowie Judenratu, policji żydowskiej, kolumn dezynfekcyjnych, a także rzemieślnicy i robotnicy zatrudnieni przez niemieckie firmy i administrację. Od początku panowały w getcie katastrofalne warunki mieszkaniowe i przeludnienie, a niemal połowa z przesiedleńców znalazła się tu nielegalnie. Świadomi tego Niemcy już w nocy z 19 na 20 kwietnia nakazali Judenratowi przeprowadzenie spisu ludności, który stanowił preludium do mającej wkrótce nastąpić selekcji.

Dramatyczne pogłoski o masowym mordzie szybko zaczęły docierać do pozostałych przy życiu mieszkańców getta za pośrednictwem okolicznych Polaków, którzy prowadząc z nimi nielegalny handel przez druty, przynosili wykopane dokumenty i rzeczy osobiste ofiar. Pod koniec kwietnia – pomijając szczegóły „wysiedlenia” – informacje o nim przekazał Prezydium Żydowskiej Samopomocy Społecznej w Krakowie prezes Judenratu Marek Alten. Jak donosił w getcie pozostało jedynie około 4 tys. Żydów. W przeciwieństwie do getta na Podzamczu, którego zagłady dokonano w ramach trwającej kilka tygodni akcji deportacyjnej, istniejące na Majdanie Tatarskim getto likwidowano etapami do listopada 1942 r. Podczas ostatecznego „wysiedlenia” wielu Żydów zamordowano na miejscu, zaś pozostałych przy życiu zabrano na Majdanek.