Głosy, które nie milkną

Potajemnie pisane w obozie, spisywane tuż po wojnie lub przemilczane latami, a przelane na papier kilka dekad później – relacje więźniów Majdanka. To dzięki determinacji i sile tych osób, aby we wspomnieniach jeszcze raz „przeżyć” obóz, ich głosy utrwalone na kartach pamiętników i relacji zachowały się do dziś i przetrwają tak długo, jak długo kolejne pokolenia będą je sobie przekazywać.

„Chyba żadne przeżycia nie są tak silne jak tamte z terenu obozu. Pisząc tę książkę, zastanawiałam się, czy ona przemówi. Przemówi do wszystkich. Przemówi do moich byłych koleżanek obozowych, do młodzieży szkolnej i akademickiej, do zwykłego, przeciętnego czytelnika. […] Ponieważ ta książka nie jest pesymistyczna, ona podtrzymuje wiarę w człowieka, to dlatego myślę, że może ją nawet czytać młodzież. […] Myślę, że ta prawda powinna być udokumentowana naszym pisaniem – choćby tak amatorskim jak moje".

Główną oś ekspozycji stanowią biogramy ocalałych, ilustrowane fotografiami ze zbiorów rodzinnych, dokumentami i fragmentami spisanych przez nich relacji. W gablotach prezentowane są maszynopisy wspomnień i artefakty zarówno obozowe, jak i prywatne, takie jak:  medykamenty, przedmioty wykonane przez więźniów w obozie, grypsy, rzeczy osobiste. Na zamontowanych ekranach wyświetlane są relacje wideo konkretnych osób, a także materiał o dr Stefanii Perzanowskiej przygotowany przez Europejską Sieć Pamięć i Solidarność.