Do ostatnich chwil funkcjonowania Majdanka trwała rozbiórka baraków, wywożenie wyposażenia obozu oraz zacieranie śladów zbrodni. Palono zwłoki ofiar i niszczono obciążające dokumenty. Przed wyjściem ostatniego transportu załoga podpaliła obozowe krematorium. Zabrakło jednak czasu na likwidację wszystkich dowodów tragicznej działalności KL Lublin.
Likwidacja obozu
W związku z ofensywą wojsk radzieckich wiosną 1944 r. rozpoczęto przygotowania do likwidacji Majdanka. Centralne władze obozów koncentracyjnych zarządziły ją pod koniec marca. Od kwietnia więźniów wywożono do obozów: Natzweiler, Gross-Rosen, Auschwitz, Płaszów, Ravensbrück i Mauthausen. Tymi transportami ewakuowano niemal wszystkich osadzonych w liczbie przekraczającej 10 tys.
Ostatni transport
Ostateczna likwidacja obozu nastąpiła 22 lipca 1944 r. Więźniów wyprowadzono z Lublina w kolumnie liczącej 800 osób z Majdanka i ponad 200 z podległego mu obozu pracy przy ul. Lipowej. Musieli przejść ponad 100 km, zanim w Ćmielowie Niemcy załadowali ich do pociągu, którego stacja końcową był KL Auschwitz. Tych, którzy nie wytrzymywali morderczego tempa marszu, eskorta zabijała na miejscu. Tylko kilkudziesięciu osobom udało się zbiec, tak że do celu dotarło 837 więźniów. Żołnierze Armii Czerwonej wkroczyli na teren niemal całkowicie pustego Majdanka 24 lipca 1944 r. Jedynie na II polu więźniarskim zastali 985 jeńców z lazaretu dla sowieckich inwalidów.
Historia KL Lublin dobiegła końca, ale jego więźniowie nadal cierpieli i umierali w obozach koncentracyjnych rozrzuconych po całym terenie Rzeszy Niemieckiej. Wielu z nich nie doczekało wolności.
