Obóz NKWD

Niemiecki obóz koncentracyjny w Lublinie zaprzestał działalności 22 lipca 1944 r., jednak Majdanek nie stracił całkowicie funkcji miejsca prześladowań. W sierpniu 1944 r. NKWD zorganizowało swój obóz w dwóch barakach byłego III pola więźniarskiego. Więziono tam zdekonspirowanych żołnierzy Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich. Dokładna liczba i tożsamość większości tych ludzi nie jest znana, jednak zachowała się imienna lista 84 oficerów oraz podobny wykaz 52 podchorążych i podoficerów. Jak można wnioskować z zebranych relacji od osób internowanych i ich rodzin, są to dane niepełne.

Warunki bytowe

Fatalne warunki bytowe opisuje treść przemyconej na zewnątrz wiadomości:

„Jesteśmy traktowani jak jeńcy wojenni. Wyżywienie podłe – wielu choruje na żołądek. Brak kontaktu z rodzinami. Nie dopuszczają przesyłek żywnościowych i odzieżowych. Paląca sprawa – szczepienia ochronne przeciw czerwonce i tyfusowi. Jedzenie odbywa się w prymitywny sposób, np. bez łyżek, misek itd. Ludzie szukają naczyń po śmietnikach. Wyraźnie nie określają nam powodu przetrzymywania i dalszego losu, jaki nas oczekuje”.

Dokument w języku polskim pisany na maszynie zawierający listę 52 mężczyzn — Wykaz żołnierzy internowanych w obozie NKWD na Majdanku

Likwidacja obozu

Obóz NKWD na Majdanku funkcjonował do 23 sierpnia 1944 r., kiedy 250 jego więźniów wywieziono do obozu w Riazaniu, a następnie dalej na wschód do gułagów w Diagilewie, Susłongierze, Griazowcu, Czerepowcu i Skopinie.

Akwarela, baraki więźniarskie, pola oraz ogrodzenie z drutu kolczastego. — Baraki, w których przetrzymywano więźniów obozu NKWD, wizualizacja stworzona na podstawie zdjęć archiwalnych.

Poprzedni

Następny