Na terenie samego obozu nie było bocznicy kolejowej, dlatego pociągi zatrzymywały się kilka kilometrów od Majdanka – na lubelskim dworcu albo rampie obozu pracy na Flugplatzu przy ul. Wrońskiej – skąd kolumnami pędzono więźniów do obozu.
Proces przyjmowania do obozu
Większe grupy więźniów przywożono do Lublina pociągami, najczęściej w wagonach towarowych, natomiast do mniejszych, przeważnie z dystryktu lubelskiego, używano samochodów ciężarowych. Trudne warunki podczas transportu, brak wody i pożywienia prowadziły często do śmierci przewożonych ludzi. Ciała zmarłych wyładowywano dopiero po przybyciu do Lublina.
Pierwsze chwile w obozie
U celu rozpoczynała się procedura przyjęcia do obozu. Nowo przybyłym odbierano odzież i wszystkie rzeczy osobiste, ścinano włosy, które Niemcy wykorzystywali później jako surowiec do celów przemysłowych, a następnie poddawano kąpieli i przebierano w strój obozowy. Po doświadczeniu tych brutalnych i upokarzających czynności, nowe ofiary KL Lublin kierowane były na jedno z pól obozu więźniarskiego.
Jeszcze gorzej traktowano Żydów, którzy dodatkowo podlegali tzw. selekcji wstępnej. Komisja złożona z funkcjonariuszy SS dzieliła ich na dwie grupy. Do jednej przydzielano tych, którzy miel pozostać w obozie w charakterze więźniów. Pozostałe osoby, uważane przez SS za niezdolne do pracy, w tym wszystkie dzieci, mordowano w komorach gazowych.
