Życie religijne i kulturalne było dla więźniów Majdanka sposobem na przetrwanie. Przedstawiciele różnych wyznań skrycie wykonywali praktyki religijne oraz nielegalnie przechowywali dewocjonalia. Osadzeni podejmowali także próby twórczości poetyckiej bądź artystycznej. Ważna była również nauka i wspólny śpiew.
W obozie potajemnie funkcjonowały grupy polityczne i wojskowe. Ich członkowie nawiązywali kontakty z organizacjami podziemnymi poza drutami, np. przemycali nielegalną korespondencję za pośrednictwem robotników cywilnych zatrudnionych na terenie Majdanka.
Mimo groźby tortur i kary śmierci w przypadku złapania więźniowie podejmowali próby ucieczek – zarówno z samego obozu, jak i z komand pracujących poza Majdankiem czy z wychodzącego transportu. Ogółem w ten sposób wolność odzyskało kilkaset osób.
