Szpital obozowy

Termin rewir, pochodzący od niemieckiego słowa Krankenrevier [izba chorych], w żargonie obozowym nawiązywał do baraków szpitala. Kierowano tam niektórych więźniów chorych m.in. na tyfus, którym choroba uniemożliwiała pracę w komandach roboczych. Rewir z jednej strony był miejscem, do którego wiele osadzonych na Majdanku osób chciało trafić za wszelką cenę, ponieważ pobyt na bloku szpitalnym zapewniał dach nad głową, własne łóżko oraz możliwość nie wychodzenia do pracy w ciągu dnia. Z drugiej strony esesmani poddawali pacjentów selekcjom, w wyniku których wielu Polaków, Białorusinów, Rosjan i więźniów innych narodowości zostało wysłanych do komór gazowych.

Utworzenie szpitali obozowych

Od końca 1941 r. kierowano na Majdanek więźniów lekarzy z innych obozów koncentracyjnych. Od lutego 1942 r. powierzono im prace nad uruchomieniem rewiru, czyli szpitala obozowego. Z powodu rozrastania się Majdanka i rozprzestrzeniania się epidemii tyfusu, w pierwszym kwartale 1943 r. utworzono filie na każdym polu. Rewir dla kobiet, zorganizowany na V polu w pierwszych miesiącach 1943 r., objął początkowo jeden, a w kwietniu cztery bloki. Po przeniesieniu więźniarek na I pole, szpital przejął wszystkie baraki po rewirze męskim.

Ogrodzenie z drutu kolczastego z otwartą bramą. Za nim rzędy parterowych drewnianych budynków — Blok operacyjny na V polu więźniarskim

Personel

Szpitale podlegały lekarzowi obozowemu SS (Lagerarzt), który jako kierownik Wydziału V był odpowiedzialny za całokształt spraw medycznych i sanitarnych w obozie. Właściwą opiekę nad chorymi we wszystkich rewirach sprawowali więźniowie: lekarze, sanitariusze i pielęgniarze zwani kalifaktorami. Na czele tego personelu sanitarnego stał kapo rewiru.

Warunki w rewirze

Budynki szpitalne mieściły ok. 200 chorych i niewiele różniły się od baraków, w których mieszkali więźniowie. Ze względu na brak lekarstw i możliwości diagnostyki rewir nie zapewniał niemal żadnych warunków leczenia. Na posłaniach leżały jedynie sienniki i zagłówki wypchane wiórami oraz koce, szpital nie miał na wyposażeniu żadnej bielizny pościelowej. Warunki higieniczne i żywieniowe były identyczne jak w pozostałych barakach więźniarskich. Chorych przebywający w rewirze zwalniano natomiast z obowiązku pracy i stania na wielogodzinnych apelach.

Na ciemnym tle leży kilka termometrów kompletnych oraz niekompletnych — Termometry znalezione na terenie obozu

Choroby obozowe

Na Majdanku, podobnie jak w innych obozach, najczęstszym schorzeniem zakaźnym był tyfus plamisty. Przyczyną dużej śmiertelności była także choroba głodowa, powodująca skrajne wyniszczenie organizmu i brak odporności na infekcje. Oprócz tego do najczęstszych chorób należały: świerzb, zapalenie nerek i pęcherza, gruźlica, róża przyranna, rumień guzowaty, odmrożenia, porażenie słoneczne, czyraki, flegmony, awitaminoza oraz szkorbut.

Poprzedni

Następny