Stefania Perzanowska

„A kto to pani doktor Perzanowska? A właśnie kobieta, fenomenalny lekarz… To jest nie do wyobrażenia: kiedy nas przywieźli w styczniu 1943 r. V pole Majdanka było zwyczajnie zamarznięte, skute lodem. Nie było wody, bo studnia była zamarznięta, były puste baraki, jakieś tam papierowe sienniki, które dopiero jakimiś wiórami papierowymi były napychane… […] Na tym pustym polu, bez tej wody, z niczego, pani doktor stworzyła rewir, stworzyła szpital – prawdziwy szpital: z łóżkami, z pielęgniarkami, ze szkołą pielęgniarek, którą prowadziła Wanda Ossowska” – wspominała Krystyna Tarasiewicz

Dr Perzanowska mimo braku leków, sprzętu medycznego i warunków do leczenia nie tylko usiłowała pomagać pacjentkom, ale także ukrywała na rewirze skrajnie wyczerpane lub skazane na śmierć kobiety. Podczas ewakuacji obozu razem z personelem szpitala i chorymi została deportowana do Auschwitz. Perzanowska była także więźniarką obozu w Ravensbrück i jego filii w Neustadt-Glewe. We wszystkich tych miejscach niosła pomoc chorym.

Swoją postawą budziła powszechny szacunek wśród współwięźniarek i pracownic rewiru. Inna więźniarka, Jadwiga Lipska-Węgrzecka mówiła o niej: „Doktor Perzanowska dokonywała cudów, bo starała się, i to jej się udało, prowadzić ten nasz rewir, w tych obozowych warunkach, prawie jak szpital wolnościowy, to znaczy zachowując wszelkie prawidła, przepisy obowiązujące w szpitalach. No, z tym że bieda polegała przede wszystkim na tym, że nie było leków”.

Na planszach zaprezentowano biogram Perzanowskiej bogato ilustrowany jej rodzinnymi fotografiami. Perzanowska jest ponadto autorką wspomnień z KL Lublin: Gdy myśli do Majdanka wracają. W gablotach znalazły się przyrządy medyczne i medykamenty z czasu funkcjonowania rewiru, oryginały dokumentów, w tym nielegalne listy. Umieszczono tam też maskotki, które lekarka wysyłała potajemnie z obozu swojej córce.