Sztuka japońska

Działalność wystawiennicza Muzeum, która rozwijała się już od 1944 r., a potem także Międzynarodowe Triennale Sztuki organizowane od 1985 r. do 2004 r. – przyciągały artystów zainspirowanych trudną historią II wojny światowej. Poprzez twórczość wyrażali oni sprzeciw wobec dehumanizacji, nienawiści i nietolerancji. W zbiorach artystycznych Państwowego Muzeum na Majdanku w wyniku konkursów znalazło się kilka tysięcy rysunków, grafik, obrazów, plakatów, rzeźb i medali.

Charakter kultury japońskiej wynika z jej elastyczności i otwartości na wpływy z zewnątrz, przy jednoczesnym dostosowywaniu ich do wzorców rodzimych. Sztuka ta od najdawniejszych czasów była mocno zintegrowana z codziennością. Duży wpływ na kształtowanie tamtejszej kultury ma zen – nurt buddyzmu mahajany, który na przestrzeni wieków nabrał wyrazistego, indywidualnego stylu, minimalistycznego i pełnego zamierzonych paradoksów. Japonia jest krajem wielkiego szacunku dla natury, a jej mieszkańcy czerpią ogromną radość z możliwości jej kontemplacji. Ta estetyka życia znajduje odzwierciedlenie również w sztuce. Opiera się ona na harmonii kontrastów. Z jednej strony zauważalne są tendencje, w których króluje przepych i obfitość form. Z drugiej natomiast, w wyrazie artystycznym odnajdujemy naturalność, oszczędność środków, wyciszenie, czyli cechy najczęściej i najchętniej przytaczane w dyskusjach dotyczących japońskiego pojmowania piękna. To wszystko sprawia, że sztuka Kraju Kwitnącej Wiśni jest tajemnicza, intrygująca, nieoczywista.